تیترمقالاتمقالات سینمایینقد فیلم و سریال
داغ

نقد فیلم گزارش فرانسوی | روزنامه نگاری سوار بر دوچرخه

گزارش فرانسوی، جدید ترین اثر اندرسن را میتوان تجمع بهترین مولفه های اثار این فیلمساز و شاید بهترین اثر او دانست. فیلمی که از همان روز های اولیه به علت تیم پرستاره بازیگران و شخص اندرسن در لیست مورد انتظارترین اثار سال قرار داشت. البته ممکن است برای مخاطبینی که طرفدار سبک خاص این فیلمساز نیستند خسته کننده به نظر برسد. با نقد گزارش فرانسوی یکی از بهترین فیلم های سال با ما همراه باشید.

نامه عاشقانه اندرسن به فرانسه قرن بیستم

همیشه دسته ای از فیلم ها هستن که حاوی جذابیت ویژه ای هستن. فیلم هایی که شامل عشق فیلمساز به درونمایه و محتوای خود هستند. خوشبختانه گزارش فرانسوی در این دسته قرار میگیرد. گزارش فرانسوی نامه عاشقانه وس اندرسن به فرانسه قرن بیستم و به صورت ویژه ای روزنامه نگاران است. روزنامه نگارانی که همیشه در قلب اتفاقات تیپیکال قصه حضور دارند. حال چه  اعتراض دانشجوهایی باشد که شهردار را به شطرنج دعوت کرده اند یا تلاش های یک دلال برای تبدیل یک قاتل به بزرگترین هنرمند قرن. این روزنامه نگاران در تمام این داستان ها راوی بخشی از فرهنگ و بافت جامعه پرهیاهوی فرانسه طی قرن گذشته هستند. 

نقد فیلم گزارش فرانسوی : فیلمی که عمدا قصه نمیگوید

یکی از محتمل ترین افکار مخاطب حین تماشا و نقد گزارش فرانسوی، بدون شک مقایسه این فیلم با اثر قبلی و محبوب اندرسن هتل بزرگ بوداپست است. البته تنها با تماشای اولین داستانک فیلم مخاطب متوجه میشود قصه گویی و داستان پردازی از اخرین اهداف فیلمساز بوده است. به عکس، هتل بزرگ بوداپست شاید قصه گو ترین اثر کارگردان باشد. این قضیه برای شخصیت پردازی های گزارش فرانسوی و هتل بوداپست نیز صدق میکند. اندرسن به صورت تعمدی هرگز کاراکتر ها را از تیپ های معمول ژورنالیست ها، معترضان، پلیس ها، هنرمندان و…… بالاتر نمیبرد. چرا که هدف فیلم اصولا کاراکتر پردازی یا داستان پردازی نیست. واضح ترین گواه این ادعا داستانک دوم ( شعر و سیاست) است که از حیث تیپیکال بودن بیشتر به یک هجویه سنگین شباهت دارد.

در هر زیبایی ، راز های بسیاری نیز نهفته است

جمله بالا دیالوگ یکی از کاراکتر ها در مقدمه فیلم است. جمله ای که بی شباهت به خود فیلم نیست. در نقد گزارش فرانسوی باید گفت این فیلم بیشتر به یک تابلوی نقاشی زیبا شباهت دارد که اندرسن از مخاطب خود میخواهد با دقت در گوشه و کنار این نقاشی به مفاهیم مورد نظر فیلمساز پی ببرد. که در اینجا به همان زیست و فرهنگ فرانسه طی یک قرن گذشته برمیگردد. هویت بصری شگفت انگیز فیلم در اینجا کاملا کارکردی در خدمت این مفهوم دارد.بحث از هویت بصری فیلم شد و باید گفت گزارش فرانسوی احتمالا بیشترین میزان زیبایی شناسی را بین تمام اثار سال گذشته و حتی چند سال اخیر دارد. تک تک صحنه ها با وسواسی دیوانه وار اراسته به جزییات فوق العاده ای هستند که میشود ساعت ها به تماشایشان نشست.

گزارش فرانسوی The French Dispatch وس اندرسن

عطر، شعر، سیاست و هنر

گزارش فرانسوی روایت سه داستان مجزاست که هرکدام به گوشه از فرانسه قرن بیست سرک میکشد. داستان اول(هنر و هنرمندان) مخاطب را با مفهوم شلخته، ناپایدار و متغیر هنر در عصر جدید همراه میکند که دلالی در تلاش برای تلقین به یک زندانی و جامعه هنریست که نقاشی او اثریست که هنر را به دو دوره قبل و بعد از خود تقسیم میکند!‌ داستان دوم( شعر و سیاست) از اعتراضات تیپیکال و کودکانه دانشجویانی سرچشمه میگیرد که سودای تغیر جهان اطرافشان را دارند. با کافه ای شلوغ و دود سیگار و یاس فلسفی که به شکل دیوانه واری به خلق اتمسفر شگفت انگیز این اپیزود کمک کرده است.( تیموتی شلمی که سال درخشانی را با dune تجربه کرد به همراه فرانسیس مک دورتموند نقش های اصلی این بخش هستند) و در نهایت داستان اخر عطر و طعم که عجیب ترین قسمت فیلم است!

نقد فیلم گزارش فرانسوی

نتیجه نهایی نقد فیلم گزارش فرانسوی

در نهایت باید گفت اثر جدید اندرسن اگرچه ممکن است برای مخاطب کسل کننده به نظر برسد یا ضعف های واضح و تعمدی در داستان گویی و شخصیت پردازی داشته باشد اما دقیقا همان چیزیست که فیلمساز میخواسته باشد. گزارش فرانسوی به طور قطع فیلمیست که فیلمسازش به تک تک ثانیه هایش عشق میورزد

دیگر مطالب

اشتراک در
اطلاع از
guest
8 نظرات
قدیمی ترین
تازه‌ترین بیشترین واکنش نشان داده شده(آرا)
بازخورد (Feedback) های اینلاین
View all comments
گربه لیسا
گربه لیسا
30 روز قبل

قاب هایی زیبا از بیرون اما بی حس و تهی در درون، وس ثابت کرد که کارگردان بسیار بدیه

خسته نباشید

آروین قربان پور
آروین قربان پور(@arvin-ghorbanpour)
30 روز قبل

به شخصه عاشق سینمای وس اندرسونم اما گزارش فرانسوی فقط ویترین قشنگی داره و با همون میزانسن، حرکت دوربین و همون قاب بندی فیلم های قبلی اندرسون فقط یه داستان خسته کننده اضافه کرده که نه میشه درکش کرد و نه میشه باهاش ارتباط گرفت.
تنها چیزی که تو این فیلم دوستش داشتم داستان اول بود و دوتای بعدی چیزی جز خسته کنندگی نداشتن، حقیقتش گزارش فرانسوی برای من به هیچ وجه جزو بهترین فیلم های امسال قرار نمیگیره.
خسته نباشی بهار 🙂

آخرین ویرایش30 روز قبل توسط آروین قربان پور
علیرضا
علیرضا
30 روز قبل

نقد خوبی بود ممنون

Amirdz
Amirdz
29 روز قبل

نقد خوبي بود خسته نباشي بهار .
اندرسون فيلمساز خاص و ويژه اي است و سبك فيلمسازيش كمياب و عجيبه و بنابراين ممكنه خيلي ها خوششون نياد مخصوصا مخاطبين عادي سينما . بايد باهاش راه اومد تا بشه خودش و فيلم هاش رو دوست داشت . سينماي طنازانه و خلاقانه اي داره .